Φαινόμενο Nocebo

Με αφορμή την ανακοίνωση της  ηθοποιού Αντζελίνα Τζολί, σχετικά με την διπλή μαστεκτομή στην οποία επεβλήθη (?), σκέφτηκα να γράψω αυτό το άρθρο. Το άρθρο δεν είναι ολοκληρωτικά δικό μου, είναι αποσπάσματα από διάφορες απόψεις, αποδείξεις, θεωρίες, ιστορίες αληθινές ή μη, καθώς και προσωπικοί μου ενστερνισμοί.

Είχα διαβάσει χρόνια πριν, πριν ακόμα ασχοληθώ με την Ομοιοπαθητική, για την οποία παραδέχομαι ότι ακόμα δεν γνωρίζω απολύτως τίποτα, μα τίποτα, γιατί είναι τόσο μεγάλη, που ίσως δεν προλαβαίνει κανείς να την μάθει σε μια ζωή, την ιστορία ενός γιατρού, του Γερμανού Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Ryke Geerd Hamer). Αυτή η ιστορία μου ήρθε πάλι στο μυαλό, ή να το πω πιο σωστά δεν μου είχε φύγει και ποτέ, διαβάζοντας την απόφαση αυτή της ηθοποιού να μεταβεί σε διπλή μαστεκτομή επειδή οι γιατροί της ανακοίνωσαν ότι έχει πάνω από 85 τοις εκατό πιθανότητες να παρουσιάσει καρκίνο λόγω κληρονομικότητας. Δήλωσε ακόμα ότι θα προχωρήσει και σε επέμβαση αφαίρεσης των ωοθηκών της, πριν κλείσει τα 40 της χρόνια.

Ο Χάμερ λοιπόν γεννήθηκε στην Γερμανία το 1935, σπούδασε ιατρική, ήταν παντρεμένος με τέσσερα παιδιά και ζούσε μια φυσιολογική ζωή, η οποία άλλαξε τον Αύγουστο του 1978 μετά από το τραγικό θάνατο του 18χρονου γιού του Dirk Hamer, όταν σφαίρα κυνηγού τον τραυμάτισε θανάσιμα ενώ κοιμόταν σε αγκυροβολημένο σκάφος. Ο Χάμερ μετά από δυο μήνες παρουσίασε καρκίνο στους όρχεις. Αυτό το γεγονός τον προβλημάτισε και άρχισε να ερευνά αν έχει συμβεί και σε άλλους κάτι παρόμοιο. Ήταν τότε διευθυντής μιας ογκολογικής κλινικής και έτσι είχε την ευκαιρία να μελετήσει πολλές περιπτώσεις ασθενών με καρκίνο ξαναδιαβάζοντας προσεκτικά ένα-ένα τα ιστορικά τους. Παρατήρησε λοιπόν ότι όλες σχεδόν οι περιπτώσεις καρκίνου των όρχεων συνδέονταν με κάποιο σοκ που έχει να κάνει με τα παιδιά, τη γονιμότητα γενικότερα αλλά και την σεξουαλικότητα και ότι οι ασθενείς που είχαν καρκίνο των οστών, για παράδειγμα, είχαν όλοι βιώσει κάποιο σοκ, κάποιο στρες, κάποια έντονη και βίαιη (αιφνίδια) εσωτερική σύγκρουση κατά την οποία αισθάνθηκαν υποτιμημένοι. Επιπροσθέτως, παρατήρησε ότι σε όλους τους ασθενείς που είχαν προσβληθεί από τον ίδιο καρκίνο, είχε εμφανισθεί ένα σημάδι στην ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου τους. Έτσι, ανακάλυψε ότι σε κάθε τύπο στρες αντιστοιχούσε η ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου και το ίδιο συγκεκριμένο όργανο, πάντα το ίδιο:

  • Ο καρκίνος των οστών αντιστοιχεί στην εσωτερική σύγκρουση της υποτίμησης.
  • Ο καρκίνος των πνευμόνων στον έντονο φόβο του θανάτου.
  • Ο καρκίνος του αριστερού στήθους σε μια γυναίκα δεξιόχειρα, στη έντονη εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με ένα παιδί (πραγματικό, εικονικό, φανταστικό ή συμβολικό).
  • Ο καρκίνος του δεξιού στήθους σε μια δεξιόχειρα γυναίκα αντιστοιχεί σε εσωτερική σύγκρουση γενικά με τον σύντροφο (σε μια γυναίκα αριστερόχειρα, οι αντιστοιχίες αντιστρέφονται).
  • Ο καρκίνος του προστάτη αντιστοιχεί στη σεξουαλική εσωτερική σύγκρουση (πραγματική ή συμβολική) σε σχέση με τα παιδιά ή τους απογόνους (ή την ικανότητα δημιουργίας).

Και ούτω καθεξής, για όλους τους καρκίνους.

Χάρις στις περιστάσεις και στην λεπτομερή παρατήρηση, ο Χάμερ ανακάλυψε τον «Σιδηρούν Κανόνα του Καρκίνου», ότι δηλαδή ο κάθε καρκινικός όγκος αναπτύσσεται μετά από ένα ένα σοκ ρήξης (conflict shock), που μας βρίσκει «εξ απήνης», τελείως ανυπεράσπιστους, στο οποίο έδωσε το όνομα του γιού του και το ονόμασε Dirk Hamer Syndrom (DHS), Σύνδρομο Ντερκ Χάμερ.

Εξέθεσε κατόπιν την θεωρία του στους προϊστάμενους της κλινικής, οι οποίοι απέρριψαν τελείως όλη την δουλειά του περί σύνδεσης της ασθένειας με τη ψυχή, χωρίς να την εξετάσουν. Η απάντησή τους ήταν ή να την αποκηρύξει, ή να φύγει από την κλινική. Ο γιατρός έφυγε από την κλινική και τα επόμενα χρόνια προσπάθησε να ανοίξει ένα νοσοκομείο ή μια κλινική ως καταφύγιο για τους ασθενείς του, έτσι ώστε να μπορούν να επωφεληθούν από τις γνώσεις του χωρίς να υποβάλλονται σε χημειοθεραπείες, αλλά όπως ήταν φυσικό αντιμετώπισε πολλά εμπόδια, απανωτές μηνύσεις  και φυλακίσεις. Θεωρούσε, όπως αρκετοί γιατροί σήμερα που εγκαταλείπουν τη συμβατική ιατρική και ακολουθούν εναλλακτικές μεθόδους, ότι οι άνθρωποι πεθαίνουν εξαιτίας του πανικού που τους δημιουργούν οι ίδιοι οι γιατροί και ότι πολύ μεγάλο ποσοστό θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς φάρμακα και χωρίς, φυσικά πανικό.

«Είμαστε γιατροί και δώσαμε τον όρκο του Ιπποκράτη σαν γιατροί και όχι σαν Αλλοπαθητικοί ή Ομοιοπαθητικοί ή Βελονιστές ή κάτι άλλο. Δώσαμε τον όρκο – και αυτό μας νομιμοποιεί σαν γιατρούς – ότι θα προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο δυνατόν για τον ασθενή μας. Το καλύτερο δυνατόν για τον ασθενή και όχι για την Ιατρική ή το Θεραπευτικό Σύστημα που ακολουθούμε. Ούτε το καλύτερο δυνατόν σύμφωνα με τις προσωπικές μας απόψεις ή τεχνικές. Ούτε και το καλύτερο δυνατόν με βάση τις κοινωνικές απόψεις ή τις απόψεις των συγγενών του ασθενούς.

Αυτό σημαίνει ότι είμαι πρώτα γιατρός και μετά Αλλοπαθητικός ή Ομοιοπαθητικός ή Βελονιστής ή υποστηρικτής οποιουδήποτε Θεραπευτικού Συστήματος. Αν το Θεραπευτικό Σύστημα που γνωρίζω και εφαρμόζω κατά κύριο λόγο, δεν μπορεί να βοηθήσει τον ασθενή μου όσο καλά απαιτεί η κατάσταση του, τότε οφείλω να εφαρμόσω και οποιοδήποτε άλλο σύστημα γνωρίζω (πχ Αλλοπαθητική). Ή οφείλω να συστήσω στον ασθενή μου έναν άλλο συνάδελφο άλλου Θεραπευτικού Συστήματος με μόνο κριτήριο το καλύτερο θεραπευτικό αποτέλεσμα.

Επίσης, αν με την εφαρμογή του Θεραπευτικού Συστήματος που κατά κύριο λόγο εξασκώ, πχ Ομοιοπαθητική, δεν έχω τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αλλά πιστεύω ότι η Ομοιοπαθητική έχει ακόμη να του προσφέρει κάτι καλύτερο, οφείλω να παραπέμψω τον ασθενή μου σε άλλον ομοιοπαθητικό γιατρό και μάλιστα σε κάποιον που εκτιμώ για τα συνήθη θεραπευτικά του αποτελέσματα.

Ακόμη και αν θεωρητικά είμαι κατά κάποιων ιατρικών μεθόδων, όμως αν δεν μπορέσω να δώσω στον ασθενή μου μια φυσική θεραπεία χωρίς παρενέργειες, εφόσον και μόνο εφόσον κινδυνεύει η ζωή του ασθενούς μου ή κινδυνεύει σοβαρά η υγεία του, θα πρέπει να εφαρμόσω τη μέθοδο αυτή ή να τον παραπέμψω σε συνάδελφο που την εφαρμόζει». (Του Ιατρού και Ομοιοπαθητικού Άθως Όθωνος).

Αυτή η προσέγγιση θα ήταν η ιδεατή!

Και μια ιστορία φανταστική: Ήταν κάποτε ένας γιατρός. Μια μέρα φεύγοντας από την πόλη του για να πάει σε μια άλλη γειτονική, συνάντησε την πανούκλα που έμπαινε. Ο γιατρός σταμάτησε και την ρώτησε:
“Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις;”
Και η πανούκλα απάντησε: “Είναι η σειρά μου να φροντίσω την πόλη σου”.
“Πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά;” ρώτησε ο γιατρός.
“Λίγους, γύρω στους χίλιους”, απάντησε η πανούκλα.
Μετά από μια εβδομάδα ο γιατρός (έχοντας ενημερωθεί εν τω μεταξύ για την κατάσταση) επέστρεψε, και στην είσοδο της πόλης αντάμωσε την πανούκλα που έφευγε. “Μου είπες ψέματα”, της είπε. “Είχες πει ότι θα πάρεις κάπου χίλιους και τελικά πέθαναν πέντε χιλιάδες”.
Κι εκείνη απάντησε: “Δεν είπα ψέματα. Εγώ πήρα χίλιους. Τους υπόλοιπους τους σκότωσε ο φόβος”.

Και μια πραγματική: Στις αρχές της δεκαετίας τού ΄70, ένας αμερικανός ασθενής, ο Σαμ Σόεμαν, πληροφορήθηκε, ότι είχε καρκίνο στο ήπαρ κι ότι δεν υπήρχε θεραπεία γι’ αυτόν. Οι γιατροί τον διαβεβαίωσαν, ότι θα πέθαινε σε τρεις μήνες. Ο Σαμ απεβίωσε ακριβώς στους τρεις μήνες επιβεβαιώνοντας τούς γιατρούς του. Ωστόσο, η νεκροψία έδειξε, ότι η διάγνωση ήταν λανθασμένη! Είχε πραγματικά όγκο στο ήπαρ, όμως ήταν καλοήθης και πολύ μικροσκοπικός και το κυριότερο δεν είχε κάνει καμία μετάσταση. Αιτία τού θανάτου του δεν βρέθηκε ποτέ και τεκμηριωμένα δεν ήταν ο καρκίνος. Μετά από πολλές συσκέψεις, οι γιατροί του με την συμβολή ψυχολόγων συμπέραναν, ότι: Πέθανε, επειδή οι γιατροί του τον έπεισαν, ότι η ασθένειά του ήταν θανατηφόρα. Ουσιαστικά ενεργοποίησαν την αρνητική αυθυποβολή μέσα στον οργανισμό του, το φαινόμενο nocebo.

Η Ομοιοπαθητική κατηγορείται για placebo effect, κάτι που δεν ισχύει διότι με την Ομοιοπαθητική μπορεί να θεραπευτεί κι ένα νεογέννητο μωρό από ίκτερο, (με Aconitum), αλλά και ένας άνθρωπος που δεν έχει τις αισθήσεις του. Και στις δυο αυτές περιπτώσεις δεν υπάρχει περιθώριο αυθυποβολής οπότε το Ομοιοπαθητικό σκεύασμα που χρησιμοποιήθηκε δεν μπορεί να είναι placebo. Και στο κάτω-κάτω και να είναι αυτός ο τρόπος που η Ομοιοπαθητική δρα, δηλαδή με την αυθυποβολή και πάλι το αποτέλεσμα είναι θετικό, ή θα φέρει την ίαση οπότε αυτό σημαίνει ότι έχει τονώσει την πίστη και την εσωτερική δύναμη ενός ασθενή και αυτοϊάστηκε, ή δεν θα κάνει απολύτως τίποτα. Δεν πρόκειται να προξενήσει αρνητικά αποτελέσματα διότι δεν χρησιμοποιεί χημικά. Αυτή άλλωστε είναι και αρχή, που πρέσβευε ο Ιπποκράτης και ακολουθούν και οι σύγχρονες εναλλακτικές θεραπευτικές μέθοδοι στις μέρες μας: «Κανένας ιατρός ή θεραπευτής, ή μέσο, ή φάρμακο, δεν μπορεί να θεραπεύσει οποιαδήποτε νόσο. Η μόνη δύναμη, που μπορεί να επιφέρει ίαση σε οποιαδήποτε πάθηση, είναι η ίδια η αυτοθεραπευτική δύναμη τού κάθε οργανισμού. Επομένως, οι ιατροί, θεραπευτές και τα μέσα τους, είναι αποκλειστικά και μόνο αρωγοί στην προσπάθεια αυτή. Το φαινόμενο nocebo αποτελεί ένα βασικό αίτιο επιδείνωσης ή και δημιουργίας τού καρκίνου. Αντίθετα, το να σκέφτεται και να αισθάνεται κάποιος θετικά, όταν πάσχει από κάποια ασθένεια, αλλά και στον καρκίνο, αυτό αποτελεί ένα από τα βασικά βήματα τής αυτοθεραπείας του».

Παρ’ όλα αυτά, παρ’ όλο που η Ομοιοπαθητική μόνο καλό μπορεί να κάνει κι ας είναι αυθυποβολή, έχει τους πολέμιούς της. Το αντίθετο όμως φαινόμενο, το nocebo effect, εμφανίζεται όταν κάποιος επιδεινώνει από μόνος του την κατάσταση της υγείας του, μέσω αρνητικής αυθυποβολής. Το φαινόμενο Nocebo, το οποίο αποδεικνύουν οι παραπάνω ιστορίες που δίνουν μια εικόνα της σημερινής πραγματικότητας, δεν δείχνει να έχει πολέμιους, μοιάζει σαν να θεωρείται απόλυτα φυσικό, παρ’ όλο που οι άνθρωποι τελικά ή πεθαίνουν από το άγχος τους, η αυθυποβάλλονται και τελικά παθαίνουν την ασθένεια την οποία φοβούνταν μήπως πάθουν, ή ακρωτηριάζονται προληπτικά. Πάντα, μα πάντα παθαίνεις αυτό που φοβάσαι! Αυτός ο νόμος είναι συμπαντικός. Νομίζω ότι άλλο είναι η πιθανότητα να κουβαλάς κάτι που το είχε η μητέρα σου και μπορεί να το πάθεις και άλλο να το έχεις ήδη πάθει. Όπως η μια αδερφή για παράδειγμα μπορεί να πάθει καρκίνο στο στήθος που το είχε και η μητέρα της αλλά η άλλη αδερφή όχι. Και αυτό εξαρτάται κατά μεγάλο ποσοστό και από τον τρόπο που κινείται, σκέφτεται, επιλέγει, αποφασίζει ένας άνθρωπος.

Ο ατσαλένιος νόμος του καρκίνου που διατυπώθηκε από τον Ρίκε Γκέερτ Χάμερ είναι ο εξής:   “Όλοι οι καρκίνοι προκαλούνται και ενεργοποιούνται από έντονες και βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που τις βιώνουμε χωρίς να τις εκφράζουμε. Η φύση της εσωτερικής σύγκρουσης καθορίζει την περιοχή του εγκεφάλου που θα πληγεί και το όργανο στο οποίο θα εντοπισθεί η ασθένεια. ” Στην περίπτωση αυτού του γιατρού, μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για νόμους, αφού οι επαληθεύσεις που έγιναν από τον ίδιο και από άλλους ερευνητές και θεραπευτές έδειξαν ότι όλοι ισχύουν στις 100% των περιπτώσεων, πράγμα το οποίο δεν είχε ποτέ συμβεί έως τότε στην ιστορία της ιατρικής.

Αυτός ο νόμος έχει επιβεβαιωθεί εδώ και σχεδόν 20 χρόνια από εκατοντάδες θεραπευτές (εκπαιδευμένους από τον Χάμερ ή τους διαδόχους του), σε δεκάδες χιλιάδες ασθενείς, χωρίς εξαίρεση. Αυτό που είναι εντυπωσιακό σε αυτήν την ανακάλυψη, είναι ότι ο μηχανισμός: «σύγκρουση – εγκέφαλος – όργανο» λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Όσο, δηλαδή, η εσωτερική σύγκρουση είναι ενεργή, η περιοχή του εγκεφάλου που δραστηριοποιείται δίνει διαταγή στη βιολογική διαδικασία να παραγάγει καρκινικά κύτταρα στο όργανο που διαλέχτηκε για να εκφράσει την ανισορροπία. Αντιθέτως, όταν το άτομο λύσει την εσωτερική του σύγκρουση (με οποιονδήποτε τρόπο και αν το κάνει αυτό) και βάλει τέλος στο έντονο στρες του, η ίδια περιοχή του εγκεφάλου αντιστρέφει το πρόγραμμα και δίνει αμέσως διαταγή στη βιολογική διαδικασία, να σταματήσει την παραγωγή καρκινικών κυττάρων και να καταστρέψει τον όγκο που έχει δημιουργηθεί στο όργανο.

Τα άτομα, τα μόρια, τα κύτταρα και τα γονίδιά μας ως πιστοί στρατιώτες ακολουθούν τις εντολές, που δέχονται απ’ τον στρατηγό, δηλαδή τον εγκέφαλο. Με άλλα λόγια είμαστε οι πεποιθήσεις μας. Τα κύτταρα των οργάνων μας πειθαρχούν και αντιδρούν ανάλογα με την εντολή – πληροφορία, που θα πάρουν από τις σκέψεις μας ή τη συμπεριφορά μας, όπως οι στρατιώτες πειθαρχούν στις διαταγές των ανώτερων τους. Άλλωστε, οι σκέψεις μας είναι μορφές ενέργειας και πληροφοριών, που επηρεάζουν άλλες μορφές ενέργειας, όπως αυτές των κυττάρων του σώματός μας. Έτσι εξηγείται και το φαινόμενο nocebo.

Δεν ξέρω αν σήμερα που έχουμε όλα αυτά τα τεστ και τα εμβόλια ώστε να γνωρίζουμε και να προβλέπουμε, μπορεί κανείς να πει ότι το γυναικείο φύλο υποφέρει λιγότερο ή περισσότερο. Είναι όμως σίγουρο ότι πολλές γυναίκες εξ’ αιτίας αυτών των τεστ έχασαν τα στήθη τους ή τα εσωτερικά γεννητικά τους όργανα, γεγονός το οποίο επιβάρυνε την ποιότητα ζωής τους. Σίγουρα σε κάποιες περιπτώσεις επιμήκυνε το χρόνο ζωής –γιατί αποσόβησε τον καρκίνο, αλλά σε κάποιες άλλες βράχυνε το χρόνο ζωής –γιατί η αφαίρεση των γεννητικών οργάνων είναι μια ιδιαίτερα ακρωτηριαστική επέμβαση, που κάποιες ευαίσθητες κράσεις τις έστειλε πιο γρήγορα στο θάνατο από τον καρκίνο.

“Το γυναικείο στήθος σήμερα υποφέρει. Το γυναικείο στήθος σχετίζεται με την θρέψη και ακόμα και όταν προβάλλεται για να διεγείρει σεξουαλικά, πάλι με την θρέψη σχετίζεται. Σήμερα που η γυναίκα έχει φορέσει το ρόλο της αμαζόνας, το γυναικείο στήθος υφίσταται πολλές κακοποιήσεις. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αμαζόνες (α-μαζ-όνα, από το στερητικό α και το μαστός) απέκοπταν το ένα από τα δυο στήθη, συνήθως το δεξί, ώστε να διευκολύνονται στη τοξοβολία –μια καθαρά αρσενική δραστηριότητα. Στις αμαζόνες λοιπόν της σημερινής εποχής, που ρίχνονται στις καθημερινές μάχες της καριέρας ακλουθώντας αρσενικές διαδρομές, αποκόπτονται οι μαστοί –λόγω καρκίνου. Την τελική απόφαση την παίρνουν οι ίδιες οι αμαζόνες φοβούμενες τον ακρωτηριασμό, χωρίς όμως να εγκαταλείπουν την αρσενική τους πορεία”. Αλέξανδρος Τηλικίδης

Πηγές:
http://www.homeomed.gr/index.php/el/2011-10-17-08-47-52
http://www.lifo.gr/team/readersdigest/27073
http://www.greatlie.com/ellinismos/ugeia-diatrofi/729-karkinos-dr-hamer-kai-oi-endiaferouses-peripeteies-enos-antisumbatikou-giatrou.html
http://www.berlin-athen.eu/index.php?id=205&tx_ttnews%5BbackPid%5D=78&tx_ttnews%5Btt_news%5D=2493&cHash=66e83b8773f8027679a67c821cb41b70
Αλέξανδρος Τηλικίδης 
Ας μιλήσουμε για σένα
Φωτογραφία: Δημήτρης Μανιάτης/Κείμενο: Ελένη Σπυρίδου
6 years ago byin ΟμοιοπαθητικήYou can follow any responses to this entry through the | RSS feed. You can leave a response, or trackback from your own site.