Η Αντλεριανή προσέγγιση

Το να επισκεφτεί κάποιος έναν ειδικό της ψυχικής υγείας, δεν αποτελεί σήμερα στίγμα και οπωσδήποτε δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος αυτός έχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Η θεραπευτική διαδικασία δεν είναι απαραίτητη μόνο σε ανθρώπους που μπορεί να παρουσιάζουν ακραίες συμπεριφορές. Ακόμα και η πιο προχωρημένη κατάσταση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αν το άτομο επισκεπτόταν έγκαιρα έναν ειδικό. Οποιοσδήποτε που θα ήθελε να γνωρίσει περισσότερο τον εαυτό του και τις συμπεριφορές του, επειδή μπορεί να αισθάνεται ότι το περιβάλλον του δεν τον καταλαβαίνει, ή επειδή νιώθει ότι υπάρχουν περαιτέρω περιθώρια εξέλιξής του, μπορεί άφοβα να αρχίσει τις συνεδρίες με έναν ειδικό. Δεν είναι πάντα αποτελεσματικό να συζητάμε το θέματά μας με τους φίλους μας, επειδή εκείνοι είναι μεν πρόθυμοι να μας βοηθήσουν, πολλές φορές όμως άθελά τους μας μπερδεύουν περισσότερο. Κάθε ψυχολόγος ή ψυχοθεραπευτής είναι κατάλληλα εκπαιδευμένος ώστε να εμπνεύσει μια σχέση εμπιστοσύνης με τον θεραπευόμενο και να δουλέψει μαζί του μέχρι εκείνος δυναμώσει και εξελιχθεί. Θα χρησιμοποιήσει τους κατάλληλους τρόπους και τεχνικές, οι οποίοι βασίζονται στην εκπαίδευσή του, στην εμπειρία του, στις αισθήσεις του και φυσικά στην εικόνα που του δίνει ο εκάστοτε θεραπευόμενος.Οι διάφορες ψυχολογικές προσεγγίσεις μπορεί να διαφέρουν κάπως ως προς την τεχνική, αλλά κατά βάθος η βάση είναι ίδια.

Η Αντλεριανή προσέγγιση (Άλφρεντ Άντλερ 1870-1937) στην οποία εκπαιδεύτηκα, βασίζεται σε ιδέες απλές και κατανοητέςστο ευρύ κοινό, όπως είναι η ενθάρρυνση και η συνεργασία. Ο Άντλερ βλέπει τον άνθρωπο μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο, βασιζόμενος στην αρχαία Ελληνική ιδέα του «ανήκειν». Υπήρξε πρόδρομος της κοινωνικής ψυχολογίας και θεωρεί ότι τα περισσότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι είναι προβλήματα σχέσεων και δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στις ενδοοικογενειακές σχέσεις, ιδιάιτερα στις σχέσεις ανάμεσα στα αδέρφια και στη θέση γέννησης («οικογενειακός αστερισμός») που έχει ένα άτομο μέσα στην οικογένεια. Το «κοινωνικό ενδιαφέρον» αποτελεί κατά τον Άντλερ το βαρόμετρο της ψυχικής υγείας. Κοινωνικό ενδιαφέρον είναι να μπαίνω στα παπούτσια του άλλου, να βλέπω με τα μάτια του, να ακούω με τα αυτιά του και να νοιώθω ότι νοιώθει. Η ικανότητα δηλαδή του ατόμου να μπει στη θέση του άλλου και να δει τον κόσμο μέσα από το δικό του πρίσμα, να προσφέρει στο άτομο από τον δικό του εαυτό και να βοηθήσει και τον εαυτό του και τον άλλον να προχωρήσουν μαζί. Συνεργασία είναι μια φυσική αλληλεπίδραση, μια αρμονική από κοινού εργασία, μια συμφωνία προς ένα κοινό σκοπό με αλληλοσυμπαράσταση. Ο βαθμός ικανότητας για συνεργασία ενός ατόμου, φανερώνει το βαθμό της ψυχικής υγείας του. Με την ενθάρρυνση και την προαγωγή του κοινωνικού ενδιαφέροντος μέσα στην οικογένεια και την ευρύτερη κοινωνία, καλλιεργείται το αίσθημα του «ανήκειν». Ανήκω σημαίνει να έχω την θέση μου, μια ισότιμη και ακλόνητη θέση, δεν μου την δίνει κανείς, την είχα και πριν γεννηθώ, θα την έχω και αφού πεθάνω, ούτε την διεκδικώ, ούτε αποδεικνύω ότι μου αξίζει, ούτε κανείς μου την παίρνει. Την έχω επειδή συμμετέχω απλά στο γίγνεσθαι της ομάδας.

Όταν ο άνθρωπος αισθάνεται ότι ανήκει, νοιώθει ασφάλεια.

Φωτογραφία: Δημήτρης Μανιάτης/Κείμενο: Ελένη Σπυρίδου

 

5 years ago byin ΨυχολογίαYou can follow any responses to this entry through the | RSS feed. You can leave a response, or trackback from your own site.